Znajdujesz sie na:     
O nas
Firma TECHMET rozpoczęła działalność w 1993 roku w Rzeszowie.
Początkowo zajmowała się świadczeniem usług w zakresie automatyki przemysłowej. Od 1997 roku zmieniliśmy profil działalności... 
 

W związku z realizacją przez naszą firmę projektu „Rozbudowa zakładu usługowo-produkcyjnego
Techmet oraz zakup maszyn” współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju
Regionalnego W Ramach Priorytetu I Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa
Podkarpackiego na lata 2007-2013, zapraszamy Państwa do złożenia oferty na zakup poszczególnych maszyn

PN
ISO
DIN
Nazwa
szukaj po:
Parametry techniczne
 
 
 

Oznaczenia gatunków stali wg różnych norm oraz ich skład chemiczny

 
 
 
Stal nierdzewna typu 304
Typ 304 jest stalą austenityczną, o niskiej zawartości węgla 18-8, chromowo-niklową. Jest odporna na korozję i ma dobrą spawalność. Typ 304 jest najszerzej stosowaną stalą nierdzewną. Stosowana jest w przemyśle chemicznym, papierniczym, przetwórstwie żywności oraz m.in. w aparaturze medycznej, w wymiennikach ciepła, itp.

Stal nierdzewna - kwasoodporna typu 316
Typ 316 jest austenityczną stalą nierdzewną chromowo-niklową, odporną na działanie wysokich temperatur i o wyjątkowej odporności na korozję. Jest szeroko stosowana na morzu i w środowiskach, w których poddawana jest działaniu czynników chemicznych, soli, kwasów i wysokich temperatur. Typ 316 posiada doskonalą wytrzymałość na pełzanie w podwyższonych temperaturach.

 

Przykłady zastosowania stali nierdzewnych

 

1.4301 – GATUNEK SPAWALNY – przemysł farmaceutyczny, przemysł chemiczny (wymienniki ciepła, reaktory, kondensatory), przemysł spożywczy (cysterny, pasteryzatory), przemysł papierniczy, przemysł lakierniczy, konstrukcje okrętowe i lotnicze, dekoracje wnętrz w architekturze, produkcja urządzeń gospodarstwa domowego

 

1.4571 – GATUNEK SPAWALNY – przemysł włókienniczy, przemysł stoczniowy, zakłady petrochemiczne, przemysł farmaceutyczny

 

1.4404 – GATUNEK SPAWALNY – produkcja wkładów kominowych, przemysł stoczniowy (w konstrukcjach okrętowych), przemysł celulozowo-papierniczy, przemysł farmaceutyczny

 

1.4541 – GATUNEK SPAWALNY – przemysł chemiczny (chłodnice, kondensatory, wieże absorpcyjne, rurociągi, zbiorniki), przemysł spożywczy (zbiorniki, cysterny, wymienniki ciepła), przemysł celulozowo-papierniczym, lakierniczy i farmaceutyczny (autoklawy, mieszadła, kotły destylacyjne)

 


Stal kwasoodporna  jest odporna na działanie kwasów, ale tylko słabszych od kwasu siarkowego. Stan kwasoodporności w metalurgii uzyskuje się poprzez proces stabilizacji austenitu. Austenit jest to związek węgla zawarty w stali, gdzie jego zawartość nie przekracza 2 %. Problem w tym że austenit czysty, to znaczy nie zawierający innych dodatków stopowych jest stabilny tylko w temperaturze powyżej 723 °C. Poniżej tej temperatury, austenit rozpada się na dwa inne związki zwane ferrytem i perlitem. Dodanie do austenitu związków stopowych, takich jak nikiel (8 - 14%), chrom (17 - 20%), mangan, tytan, molibden i miedź, obniża temperaturę stabilności do warunków normalnych. Dodatki stopowe, dołączane do austenitu, mają tendencje do łączenia się z węglem. Tworzą wówczas twarde węgliki. Po spawaniu elementów wykonanych ze stali kwasoodpornych niezbędna jest ich dalsza obróbka cieplna. Stal austenityczna jest oprócz tego paramagnetykiem, to znaczy jest przyciągana przez magnes, ale słabiej niż ferromagnetyk.

 

Odporność na korozję stali kwasoodpornej

Dodatek niklu do niskowęglowych stali chromowych silnie powiększa odporność na korozję elektrochemiczną oraz wytrzymałość i ciągliwość.
Typowe stale austenityczne zawierają 18% Cr i 8% Ni.
Stale o strukturze austenitycznej mają większą odporność na korozję i mniejszą skłonność do rozrostu ziarn niż stale o strukturze ferrytycznej.
W stalach Cr - Ni typu 18 - 8 rozpuszczalność węgla w austenicie zmniejsza się wraz z obniżeniem temperatury i w temperaturze pokojowej wynosi około 0,04 %.
Zmniejszającej się rozpuszczalności węgla w austenicie towarzyszy wydzielanie się węglików. Taki niestabilny austenit jest dostatecznie trwały w temperaturze niższej od 400 °C (pomijalna dyfuzja), a w temperaturze wyższej od 500 °C wydzielają się z niego węgliki M23C6, zarodkujące na granicach ziarn (drogi łatwej dyfuzji). Wobec dużej różnicy szybkości dyfuzji C i Cr, zubożenie austenitu w C sięga w głąb ziarn, a w Cr – tylko cienkiej warstwy przygranicznej. W rezultacie w tej warstwie zawartość Cr często zmniejsza się poniżej 13 %. Wydzielenia węglików M23C6 na granicach ziarn austenitu powodują pod wpływem działania środowiska groźną w skutkach korozję międzykrystaliczną, szczególnie intensywną w obciążonych elementach w temperaturach wyższych od 550 °C.

 

 

Stal nierdzewna w połączeniach z innymi materiałami

 

Korozja galwaniczna powstaje, gdy łączy się materiały o dużej różnicy potencjałów (przekraczającej co najmniej 50 mV) w środowisku korozyjnym (woda plus tlen). Największe zagrożenie jakie może mieć korozja galwaniczna występuje przede wszystkim w środowisku dużego nasolenia (w pobliżu wody morskiej). Łączenie ze sobą materiałów o różnym potencjale powoduje, że jeden metal staje się anodą, a drugi katodą. Jest to przyczyna do tego, by móc zapobiec w jakiś sposób powstania korozji. Dlatego, należy tak dobrać materiał ze stalą nierdzewną, żeby metal stanowiący katodę w ogniwie galwanicznym miał małą powierzchnię, a metal anody dużą. Dzięki takiemu doborowi materiału efekt korozyjny będzie miał oddziaływanie na dużej powierzchni i w ten sposób zmniejszy jej siłę w punkcie.  Takie oddziaływanie na siebie dwóch materiałów powoduje, że w przypadku połączeń dwóch różnych materiałów, to właśnie drobne elementy (wkręty, śruby, nakrętki, spawy) powinny być wykonane z bardziej szlachetnego materiału (w tym przypadku ze stali nierdzewnej).

Tabela poniżej przedstawia potencjał podstawowych materiałów.  Połączenie stali węglowej (nawet ocynkowanej) ze stalą nierdzewną powoduje w każdym wypadku duże prawdopodobieństwo wystąpienia korozji (bardzo duża różnica potencjałów). Podobnie rzecz ma miejsce w drugim najczęściej występującym połączeniu stali nierdzewnej z alumium.

 

 

 

 

Nierdzewne elementy złączne

 
Oznaczenie elementów złącznych:

 

Oznaczenie elementów złączych odbywa się poprzez nadanie im skrótowej nazwy materiału z jakiego są wykonane:

 

A – stal austenityczna
C – stal martenzytyczna
F – ferrytyczna

 

Po literze określającej materiał powinna nastąpić jedna cyfra, która odpowiada za skład chemiczny:

 

1 – stal automatowa z dodatkiem siarki
2 - stal spęczana na zimno z chromem i niklem
3 – stal spęczna na zimno z chromem i nklem, stabilizowana tytanem, niobem i tantalem
4 - stal spęczana na zimno z chromem, niklem i molbidenem
5 – stal spęczana na zimno z chromem, niklem, molbidenem, stabilizowana tytanem, niobem
i tantalem

 

Po cyfrze powinna pojawić się dwucyfrowa liczba określająca klasę wytrzymałościową śruby:

 

50 – 1/10 wytrzymałości na zrywanie (min. 500 N/nm2)
70 – 1/10 wytrzymałości na zrywanie (min. 700 N/nm2)
80 – 1/10 wytrzymałości na zrywanie (min. 800 N/nm2)

 

Przykładowe oznaczenie:

 

Śruba sześciokątna wg normy DIN 933 M12x60 A2-70

 

Oznacza śrubę sześciokątną wg normy DIN 933 o gwincie metrycznym (M) i średnicy 12 mm, długości 60 mm ze stali spęczanej na zimno z chromem i niklem o minimalnej wytrzymałości na zrywanie 700 N/nm2.

 

Znakowanie

 

Śruby z łbem sześciokątnym oraz gniazdem imbusowym i nakrętki wykonane ze stali austenitycznej muszą być oznaczone od wielkości gwintu M5. Oznaczenie powinno zawierać: rodzaj stali, klasę wytrzymałości oraz oznaczenie identyfikujące producenta.